Een boom als object van verstilde uitstraling

Bij de schilderijenreeks “Platanen” van Rebecca Dufoort

 “De boom die eerst alleen maar in de weg leek te staan, blijkt na kunstzinnige weergave vreugde, dat wil zeggen gevoelens van verbondenheid, ontroering en troost op te wekken.”  Deze uitspraak van William Blake schreef ik in 2005 neer in een uitvoerige tekst over het schilderkunstig oeuvre van Rebecca Dufoort.  Het citaat blijkt nu visionair te zijn geweest.  Na 2005 werd het leven van Rebecca Dufoort grotendeels in beslag genomen door een intens bouwproces.  Na de verhuis en het in gebruik nemen van de nieuwe woonst, met inbegrip van een nieuw atelier, deed zich iets merkwaardigs voor.  De thematiek van de voorbije jaren – in het bijzonder het landschap, de nieuwe technologie als veranderend patroon in dat landschap en de hedendaagse architectuur – kwam enigszins in de verdrukking door vernieuwende inzichten.

Schilders hebben echt niet veel nodig om inspiratie uit te putten.  Alleen een intens kijken naar en het beleven van de (nieuwe) omgeving en vervolgens de opgeslagen beelden filteren en abstraheren.  Het lijkt eenvoudig, maar het is een complex proces.

Het resultaat van dat proces kan men thans zien in haar nieuwste schilderijen.  Deze zijn een direct gevolg van het kijken naar de plataan voor het grote venster van haar atelier.  En daar waar Rebecca Dufoort de plataan eerst als een storend element ervoer - in de lente en de zomer neemt hij het overvloedige noorderlicht weg - is hij vandaag een  metgezel geworden, een object, een licht-vanger, een lichtfilteraar, een levend iets dat groeit en bloeit en leeft en sterft en weer groeit en bloeit, zich van zijn mooiste kant laat zien, om kort daarna  zijn bladeren opnieuw van zich af te schudden om opnieuw een tijdje rust te nemen…  Het inspireerde haar tot een serie schilderijen die de emotionaliteit en de sensualiteit van het leven weergeven met een boom als symbool van dat leven.

Die nieuwe wending gaat gepaard met een andere manier van schilderen.  Het gebruik van olieverf is gebleven, maar ze wordt dunner aangebracht en sommige vlakken worden zelfs met acryl ingevuld.  Zo ontstaan binnen het schilderij tegenstellingen tussen matte en glanzende vlakken.  De formaten van de doeken zijn eerder klein.  Er zitten ook niet courante formaten tussen.  Het kleurgebruik is veelvuldig en levendiger geworden.  Intenser groen.  Intenser blauw.  Witte vlakken ook.  Zwarte vlakken met binnenin  grillige patronen die werden ingekleurd.  Het geeft aan deze werken een grote vorm van sereniteit.

Het wezenlijk kenmerk van haar schilderkunst blijft echter gestand: de verstilling overheerst.

Jan Van Herreweghe © 2007