Voor Rebecca Dufoort


Midden in het doek de blik weids gericht,
de secure registratie van natuur en omgeving –
beton, vijver, tuin – omgezet tot abstracte

landschappelijkheid van kleur, sensatie en het
optillen van architectuur. Het tasten naar vlakken

stroomt in oneindigheid uit, die verder reikt
dan welke gedachten binnen de beperkingen van
het kader ook. Zonder twijfel, trefzeker met een

penseelstreek als kerf in de huid. Het doek en
oppervlak als een tweede sensuele leven vol

onvoorspelbare, onbekende wervelingen van verf
en verbeelding, die zich pas bij de act van het
schilderen zelf prijsgeven – het genot van het metier

als het vertrouwde van zweetdruppels in een
zomerkeuken of de winterslaap van kikkers tijdens

een novembernacht. Rechte lijnen omhelzen krachtige
toetsen die als bij een autosnelwegzicht of op een pad
in de tuin bloemen en water in een abstracte zeggingskracht

vermoeden doen. Want elke stilte kan ook spreken.

Inge Braeckman © 2018